Lezing gehouden voor de VNRT, de Nederlandse Vereniging van Refexzonetherapeuten, in oktober 1998 ter gelegenheid van het 3de lustrum congres ' Voet bij stuk houden'

Ieder ontwikkelt zijn eigen therapievorm, wat zijn de voorwaarden?

door Thijs Versteegh

Samenvatting:
Hoe iemand tot zijn eigen vorm van therapie komt is het verhaal van ieder individu apart. Het heeft bijna altijd te maken met het levensverhaal. Het is goed je daar bewust van te zijn en het eens op een rij te zetten, mocht je dat niet allang gedaan hebben. Ik doe dat door mijn eigen verhaal te vertellen. Hoe ik zwierf en artrose kreeg. Hoe ik opzoek ging en via ontspanningstechnieken op basis van autogene training tot een bijna tegenovergestelde vorm van inzicht en therapie kwam en waarom ik refexzonetherapie daarnaast ben gaan doen. De combinatie van deze twee volwaardige therapieen, de Adem- en de Reflexzonetherapie maakt mij sterk als therapeut op een manier die bij me past, maar beperkt me in mijn mogelijkheden om gerichte ervaring op te doen.

De voorwaarden om meer dan één therapie te bedrijven op een rij : Je moet weten, waarom je voor die therapievorm kiest, die je kiest bij een bepaalde cliënt op een bepaald moment. Ik bedoel hiermee dat je niet gaat uitproberen. Uitproberen is zoiets als met iemand willen trouwen zonder eeuwige trouw te beloven. Het klinkt logisch en reëel dat niet te beloven, want hoe kunnen we zeker weten dat we dat waar kunnen maken? Toch zal het pas goed voelen om te trouwen, als je niets liever wilt dan eeuwige trouw beloven. Zo kunnen we, nee, mogen we zelfs nooit zeker zijn dat onze therapie zal helpen. Toch moeten wij zeker zijn dat we de goede kiezen. We spreken wel eens van shoppende cliënten, waar we clienten mee bedoelen, die een therapeut kiezen en voor ze er zelf erg in hebben alweer op zoek gaan naar een ander. Shoppende therapeuten zijn er echter ook. Shoppende therapeuten zijn diegenen die uitproberen, een beetje van dit doen en een beetje van dat om meer kans te hebben op resultaat. Dat vind ik een ernstiger verschijnsel. De cliënt m g in het stadium zijn niet geholpen te willen worden. Een therapeut m g echter niet in het stadium verkeren niet zeker te weten welke therapievorm hij zal kiezen om zo effectief mogelijk te behandelen. Een duidelijk andere ingang van de verschillende therapieën die een therapeut beheerst, bijvoorbeeld de één psychisch en de ander somatisch, maakt de keuze gemakkelijker. Je moet voldoende tijd met elke therapievorm werken om voortdurend je ervaring te vergroten. Dit ben je je cliënten en de betreffende vakgebieden verplicht.
Je moet, mocht er een nieuwe therapievorm ontstaan uit de combinatie, het voordeel hiervan goed kunnen onderbouwen. Het is hierbij belangrijk dat, zolang er nog geen groep is ontstaan van therapeuten die dat allen zo doen, je weet met welke oorspronkelijke groep je zinnige intervisie kunt hebben. En tot slot moet je tijd en energie genoeg hebben voor bijscholingen en nieuwe ontwikkelingen in elk vakgebied.

Aan de hand van een casus van een cliënte met een lumbale hernia nuclei pulposi probeer ik duidelijk te maken hoe ik zelf mijn twee therapievormen combineer en mij aan de hierboven geschetste voorwaarden houd, voorwaarden die ik eens geformuleerd heb voor mezelf om mijn eigen functioneren bij mijn werk als adem- en reflextherapeut te kunnen toetsen. Reflexzonetherapie helpt cliënte zoveel bij de vermindering van pijn en vergroting van beweeglijkheid, dat zij de mogelijkheid krijgt zich bewust te worden hoe ze ademt, hoe ze staat, hoe ze zit en wat voor last er op haar schouders ligt. Ze kwam voor bewustwording door de ademtherapie. De keuze voor reflexzonetherapie in het begin was echter 100% juist. Ik weet het. Niet alle casus zien er zo uit, dit is een wonderschone. Maar toch...... en twee nauw samenwerkende therapeuten hadden het ook kunnen doen.